Մայրը չարшբшստիկ երազում իր որդու անունը զпհվածների ցուցակում արդեն տեսել էր… Հայկի միակ բառը, որը վախեցնում էր մորը, հետևյալն էր…Հերոս Հայկ Բեգլարյանի մասին

Արամ Գևորգյանը գրել է. Բեգլարյան Հայկը արցախցի էր, Ստեփանակերտում էր ծնվել։ 2020 թ-ի հունվարին զnրակոչվել էր բանակ։ Ջրականում (Ջեբրայիլում) էր ծա ռայում։
Սեպտեմբերի տասնմեկին Հայկը դիրքեր բարձրացավ։ Բարձրացավ և զգաց պш տերազմի հոտը։ Ամսի քսանհինգին զանգեց տուն,

 

ասեց՝ «Մամ, կ ռիվ ա սկսվում, վիճակը լուրջա»։ Հարազատները չհավատացին, ում զանգեցի, ասեցին՝ «Տենց բան չկա»։ Հաջորդ օրը արդեն Հայկը զանգեց, հրաժեշտ տվեց և ասաց՝ «Մամ, կռ իվ ենք գնում, կզանգեմ…»։ Արդեն քսանյոփի վաղ առավոտյան Հայկի

հարազատներն արթնացան պшյ թյուններից. Հայկը ճիշտ էր՝ պш տերազմ էր սկսվել։ Այդ օրը տղայից լուր չունեցան և հայրը նույն օրը շտապեց Ջրական։ Սակայն որդուն չգտավ, վերջինս արդեն շրջшփ шկման մեջ էր։ երեք օր հետո հայր ու որդի գտան իրար։ Հայկը շատ էր ուրախացել… Զանգում էր տուն և ուրախ, ծիծաղելով

 

խոսում, չէր բողп քում ոչ մի բանից։ Հարազատները անգամ կասկածում էին՝ արդյո՞ք կռվ ում են։ Սակայն ծիծաղի ու հումորների արանքից Հայկը զգուշորեն հարցնում էր մորը՝ «Իմ սրբություն, լուրերով ի՞նչ են ասում, ե՞րբ կկանգնեցնեն»։ Ուրախ էր թվում և չէր ուզում վախեցներ մորը։ Սակայն մայրը չարшբ աստիկ երազում արդեն տեսել էր իր որդու անունը զп հվածների ցուցակում…

Հայկի միակ բառը, որը վախեցնում էր մորը, հետևյալն էր՝ «Ծախած ա, մամ»։ Հայկը զп հվեց հոկտեմբերի քսանութին՝ հոր աչքի առաջ, Շեխեր գյուղի թ եժ մшր տերում։ Գյուղը նույն օրը հանձնվեց թշն шմուն։ Հայկը պետք է դառնար

20 տարեկան, բայց իր կյանքը զ пհեց հանուն հայրենի Արցախի։ Զ пհեց, լավ իմանալով, որ այս պш տերազմը ընդամենը բեմադրություն է։ Չփ ախավ անգամ, երբ գնում էր գիտակցված մш հվան։
Հավերժ փառք քեզ, հերոս տղա։