Մեր լուռ, համեստ, յուրահատուկ Արման… Դու հեռացար, և քո անհայտությունը դարձավ ճչացող անարդարություն․․․

Անմահ հերոս, 44-օրյա պատերազմում անձնազոհաբար զոհված Արման Օչինյանի ուսուցչուհին իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է… Մեր լուռ, համեստ, յուրահատուկ Արման…

Երբ մտածում եմ Արմանի մասին կամ հանդիպում եմ դասարանի նստարանից ինձ նայող նրա աչքերին, ակամայից անցնում եմ մեկ այլ իրականություն։ Տղայիս աչքերում լուռ հարց է, որին, ավաղ, պատասխան չունեմ։ Մութ հարցական աչքեր, որոնց մեջ կա զարմանք, միամտություն, անսահման իմաստության … Արման … Երիտասարդ, ով աչքի էր ընկնում յուրահատուկ համեստությամբ, որն ավելի շատ ամոթխածության էր նման. Եվ նաև իր տարիքից դուրս և միայն իրեն բնորոշ չափահասություն:

Արմանին այս տարիների ընթացքում ստիպված չեմ եղել դիտողություն անել, նույնիսկ կշտամբանքով նայել նրան։ Նրա կողքին ակամա դառնում էիր ավելի հասուն, իմաստուն։ Իմ անսովոր խորը Արման… Քո մասին խոսելիս հիշում եմ այս տողերը. Աշխարհում չկան անհետաքրքիր մարդիկ։ Կարծես բանաստեղծը քո մասին գրել է. Իսկ եթե ինչ-որ մեկն աննկատ ապրեր և ընկերացել է այս անտեսանելիության հետ, նա հետաքրքիր էր մարդկանց հենց իր անտեսանելիությամբ: Դու հեռացար, և քո անհայտությունը դարձավ ճչացող անարդարություն։ Ի՞նչ զգացիք այդ սարսափելի ժամին:

Ասում են, որ երբ մարդը հեռանում է, իր հետ է գնում իր առաջին ձյունը և առաջին համբույրը և առաջին կռիվը… նա այս ամենն իր հետ է տանում: Դուք ձեզ հետ վերցրիք ոչ միայն այնինչ ձերն էր։ Դուք վերցրեցիք մի կտոր բոլորից, ովքեր հնարավորություն ունեին ճանաչել ձեզ: Մեր կյանքն այլևս երբեք նույնը չի լինի: Այն բաժանված էր անամպ «սկզբ»-ի և անհույս «հետո»-ի: Եվ մեր կյանքում կա բացատ դատարկություն: Այս դատարկությունը քո տեղն է, Արման։

Քո ձեռքով պատրաստած նավակները ուղարկեցիր լողալու վերջին զանգի օրը։ Նրանց հետ միասին ձեր հույսերը, երազանքները, ապագայի պլանները և համոզմունքը, որ այն անպայման պետք է պայծառ լինի: Մեզանից ոչ ոք չէր պատկերացնում, որ այդ նավերից մեկը բռնել է անմահության ճանապարհը։ Քո նավակը, Արման։ Եվ աշխարհը դարձավ մեկ լուսավոր մարդով ավելի աղքատ:․․․ ԿՆԵՐԵՔ․․․